Nasze niedoskonałości

      Chociaż powinniśmy się starać być doskonałymi, to jednak pomimo naszych usiłowań, nie możemy w tym życiu osiągnąć rzeczywistej doskonałości. Jedyną możliwą obecnie doskonałością jest doskonałość serca, czyli doskonałe pragnienia i intencje, doskonała wola (Rzym. 12:2).

      Jeśli sądzisz, że osiągnąłeś doskonałość, to oznacza, że albo masz za niskie pojęcie doskonałości, albo za wysokie mniemanie o swoich osiągnięciach. To pierwsze byłoby ignorancją, to drugie – pychą.

      Wszakże nawet nasze niedoskonałości znajdują się pośród „wszystkich rzeczy dopomagających ku dobremu” (Rzym. 8:28). Nasze wady stale nam przypominają o potrzebie krwi Chrystusowej. Gdybyśmy nie popełniali błędów, Bóg popełniłby wielki błąd, zapewniając przykrycie, którego byśmy nie potrzebowali (1Jana 2:1).

      Nasze niedoskonałości pozwalają nam mieć cierpliwość dla niedoskonałości innych. Uświadamiamy sobie, że skoro Pan jest taki cierpliwy względem nas pomimo naszych słabości i wad, my również powinniśmy być podobnie cierpliwi dla tych, którzy nas otaczają.

      Nasze niedoskonałości nas uniżają i umożliwiają nam uniżanie samych siebie. Jednym z najpewniejszych sposobów oceny naszej pokory jest gotowość uznania własnych błędów i innych przejawów naszej niedoskonałości.

      Nasze niedoskonałości pozwalają nam z całą powagą żywić nadzieję, że nadejdzie czas, gdy nastanie doskonałość (1 Piotra 1:13).

      Nasze niedoskonałości zachęcają nas do ożywionej czujności i jeszcze bardziej zdecydowanego usiłowania w przyszłości; nigdy nie powinny nas one zniechęcać. Zniechęcenie wskazywałoby albo na brak wiary w wystarczalność zasługi naszego Zbawiciela, albo na obecność pychy, która powstrzymuje proces uniżania się, bądź też na niewiedzę odnośnie prawdziwego stanu ciała, czyli tego, jak niewiele można od niego oczekiwać, lub też wreszcie – na brak takiej ufności w obietnice Bożej łaski, jaką powinniśmy mieć (Rzym. 8:37-39).

      Nasze niedoskonałości pozbawiają nas zaufania do samych siebie i wzmacniają nasze zaufanie do Pana (Filip. 3:3; Psalm 56:3).

      Nasze niedoskonałości sprawdzają nas bardziej zupełnie. Niektórzy stają się nieuważni i obojętni i nie zwracają uwagi na swoje wady; inni stają się przygnębieni i się poddają. Pan szuka takich, którzy nie popadną w żadną krańcowość (Izaj. 30:21; Przyp. 4:26-27).

      Nasze niedoskonałości nas upewniają, że jest coś do zrobienia, że musimy toczyć walkę – a to rozwija nas coraz bardziej we właściwym kierunku.